Ik weet dat ik heb gezegd dat ik niet zoveel zou plaatsen op mijn site en toch plaats ik nu al direct wat. Ik dacht ach ze zullen in Nederland misschien wel willen weten dat ik aangekomen ben. Nou dat wilde ik even melden. Doei.

Nee gein, ik zal even in korte trekken mijn wereldreis door Frankrijk met jullie delen. Het begon natuurlijk met de autorit van Steenwijk naar Rotterdam om 6 uur ‘s ochtends. Nog geen 3 uur hebben we erover gedaan. Wel wat file, maar het viel mee. Gelukkig stond ik niet in dezelfde file als mijn broer die ik nog even sprak 's ochtends. 15 kilometer had ie. Ben je nog in Den Helder aangekomen Stan?

Enfin mooi 2 uur voor vluchtvertrek aangekomen met mijn privé- taxibedrijf genaamd 'pa en ma'. Bedankt oudjes!!!!!

Ik moet het toch even kwijt. Rotterdam heeft natuurlijk niet veel goeds

, maar wat betreft hun luchthaven niks dan lof!!!! Heeeeeeerlijk, totaal geen Schipholhectiek. Aanrader voor iedereen! En ik wil even zeggen dat ik trots op mijzelf ben, de koffer was 20,9 kilo! Goed geschat zonder weegschaal dacht ik zo! Volgens planning vertrokken om 10:50 in een met 23 man gevulde kist (jargontaal) en om 12:20 geland in Grenoble wat ook maar een miniluchthaven heeft. Ik heb nog nooit zo snel mijn koffer van de band kunnen halen. 12:30 stond ik dan ook al buiten. 'En nu?' dacht ik toen. Ik moest namelijk met de trein van Grenoble naar St. Michel de Valloire. Alleen bleek het station op bijna een uur rijden van het vliegveld. Ene Maaike die bij mij in hetzelfde vliegtuig zat had hetzelfde probleem dus we besloten even samen op te trekken en een taxi te laten stoppen. €74,- vroeg hij voor de rit. Ja daag, mijn baas mag mijn reis dan wel betalen, maar dit ging mij te ver. Dus op naar de andere oplossing. Dat werd de bus, alleen kwam het busje niet zo. Na dik een uur wachten en met spanning kijkend op het horloge (want ja ik had een trein te halen) vertrokken we dan eindelijk. Bleken we te zijn afgezet bij het metrostation. Zucht. Ik vond het al vreemde plattegronden in de hal daar. Even verderop lag dan het echte station en kon ik probleemloos op de trein jumpen, uitgezwaaid door Maaike die nog een uur op haar trein moest wachten . De trein ging naar Chaumbry, daar had ik 5 minuten om over te stappen op de trein die me naar St. Michel Valloire bracht. Gelukkig stond die trein op het perron er tegenover klaar. Om 17:30 kwam ik aan in het daldorpje. Toen moest ik nog in Valloire op de berg zien te komen. Taxi geregeld en 3 kwartier later liep ik mijn appartement binnen. Let wel, mijn hele reis in Frankrijk geeneen Engelstalige Fransoos, dus mijn handen en voeten hebben overuren gemaakt, maar ik ben er! Overigens dat moet ook gezegd: ze waren desondanks allemaal vriendelijk! Maar goed ik heb dan ook een vriendelijk hoofd .

Het was heel vreemd binnenkomen in het appartement. Mijn collega die ik hier moet vervangen was aan het werk, dus het voelde een beetje als inbreken. De sleutel lag achter een losse deur naast de ingang. Het is een oud blokhutje (zo ziet het eruit). Heel simpel allemaal, maar wel van alle gemakken voorzien. Keuken, woonkamer met eethoek en bedbank, aparte slaapkamer, aparte badkamer, apart toilet en 2 gigantische inbouwkasten. In principe heb ik alles, behalve een tv.....En dat nu net wanneer de Olympische Spelen gaan beginnen.

Een half uur later was Aletta er. Heb ik even een pizza gescoord en toen aan de klep geraakt over uiteraard ons werk. Aletta is volgens mij een prima vrolijke en enthousiaste meid. Gelukkig maar want ze moet mij voor zaterdag wegwijs hebben gemaakt in dit spierwitte knus- ogende dorp, daarna vertrekt ze namelijk. Want inderdaad, dachten we dat Nederland veel sneeuw had de laatste tijd...... forget it, dit is een deken van een halve meter. Nederland is peanuts. Maar het is hier wel minder koud vooralsnog. Morgen gaan we op pad. Het zal mij benieuwen allemaal. De omgeving is uiteraard prachtig hier aan de voet van de Calibier. Hopelijk wordt verder ook alles prachtig.

Ik tik dit vanuit mijn slaapkamer in bed met de laptop op schoot en jullie kunnen je wel voorstellen dat zo langzaamaan mijn ogen gaan dichtvallen, dus weltrusten voor nu.