Zo ik dacht laat ik nog maar eens wat plaatsen. Hoogstwaarschijnlijk voor de laatste keer.

Nog 2 weken te gaan en dan zet ik op 1^e paasdag weer voet op Nederlandse bodem. Reden van plaatsing: een kleine toelichting op mijn enkele skiavontuur. Want het blijft bij die enkele keer. Materiaal (ski's, schoenen en helm) was geregeld, gratis en voor niks, skipas was geregeld, gratis en voor niks. Alleen nog even een skibril aangeschaft. Iemand belang bij? Eenmaal gedragen dus in uitstekende staat.

Enfin, ik was er klaar voor, want ook de ski-juf was geregeld. Anne, een Hollandse die werkt bij een van de accommodaties waar ik gasten heb, was bereid het avontuur aan te gaan. Ze was top, helder en rustig. Nou wij de berg op met de skilift (cabinelift). Prachtig uitzicht uiteraard. Nog even leuk erbij vermelden, het was die dag (gister) 25 graden in het dal, jammer dus voor jullie: ik heb het lekker warmer gehad dan jullie in Holland. Bovenop de berg was het een graadje of 7, maar met een stralend blauwe hemel.

Toen begon het oefenen, eerst zijwaarts met ski's tegen een heuvel op, toen remmen oefenen. Helaas merkte ik al dat ik dat op de een of andere manier niet onder de 'knie' kon krijgen. Ik kreeg de punten van de ski's niet naar elkaar. Toch maar naar beneden glijden dan. Mafkees dat ik was zette ik nog even extra vaart door de stokken stevig in de sneeuw te prikken en hoppa. Vlekkeloos en toch wel redelijk snel naar beneden en aan het eind remde ik met beide ski's parallel. Helemaal niet op de manier zoals Anne mij geleerd had. Puur op intuïtie deed ik dat. Zijn al die jaren IJshockey op de Jaap-Eden-Baan nog ergens goed voor geweest! Anne enthousiast, ik enthousiast. Kortom dit zou een mooie middag moeten worden. Lekker terrasje gepakt en toen met zo'n sleeplift de heuvel helemaal op. Iedereen gaat onderuit kreeg ik te horen bij de eerste keer op zo'n sleeplift. Nou Jeffrey niet, dus wat kon er nog misgaan?

Eenmaal bovenop de heuvel gingen we de bochten oefenen. Zij voorop en ik in haar spoor. De eerste bocht namen we naar links, kortom het gewicht op je rechterbeen. Ging super, Anne moest zelfs vaart maken. Maar toen! Bochtje naar rechts en toen ondervond ik toch even hoe op 32 jarige leeftijd mijn knie naar de klote is. Ik kreeg dat been niet om en ging dus mooi rechtdoor. Naar links kon ik niet, want waar daar was de sleeplift. Dus dan maar onderuit, anders was ik met een iets te hoge vaart rechtstreeks naar beneden gegaan. Nou even balen, toch nog even bochtje naar links geprobeerd en ging nog beter dan de eerste keer. Dus dan nog maar een keer bochtje rechts. Om een lang verhaal kort te maken ging ik maar weer vrijwillig vallen, anders had ik een vader met zoon keihard onderuit gemieterd. Aangezien Fransen mij toch niet verstaan en ik geen gasten op de berg zag, vlogen de scheldwoorden flink uit mijn mond. Anne merkte al op dat ik mijn linkerski niet stabiel kon houden en dat die eigenlijk alle kanten opzwabberde. Eigenwijs dat ik ben dacht ik nog 1 keer. Had ik niet moeten doen, die val die volgde was ongepland en bij opstaan leek het wel of mijn linkerbeen aan Parkinson leed. Best verrot als je merkt dat je skiën best redelijk eigen had kunnen maken, maar dat een paar kruisbanden roet in het eten gooien. Basketball maakt meer kapot dan je lief is....lichamelijk dan! Na de flinke valpartij en het zien van het trillende linkerbeen zei Anne de verlossende woorden: 'Ik denk dat je moet stoppen Jeff'. Ja Anne, ik denk het ook.

Zij nog even de piste op en ik het aanschouwen. Respect hoe zij de piste afkwam, ik had duidelijk een goeie lerares. Met een flinke kater en pijnlijke knie maar weer met de lift naar beneden. De ski's zal ik terugbrengen. Ik kan zeggen dat ik het gedaan heb, maar dit was een eens en nooit meer....helaas.

Als gezegd, nog maar 2 weken. Het voelt niet als een einde, maar als een begin. Hoewel de winterse omgeving nog steeds niet mijn voorkeur heeft ben ik weer een ervaring rijker. Maar ik kan niet onder stoelen of banken schuiven dat ik ontzettend veel zin heb in de zomer. Ik ga in ieder geval terug naar mijn zo geliefde Bulgarije. Ook wordt het een herzien met Kos, zal ik Kreta bezoeken en zet ik eindelijk voet op Turkse bodem (Alanya en Marmaris). Dit wordt in ieder geval mijn regio (Area). Wellicht krijg ik ook het Hongaarse Siofok toegewezen, maar de definitieve planning hoor ik als ik terugben. Ik zal deze site niet verder gaan bijhouden in de zomer (is het idee). Ik ben te veel onderweg en als ik op bestemming ben is het gigadruk. Dus zoals het er nu uitziet: Bedankt voor het lezen en vooral bedankt voor jullie reacties.

Ciao